sessizlesiyorum zaman zaman
bazi zamanlar geliyorki kendimi kaptirdigim tum masallar yalan oluyor. kafamdaki tum hikayeler, pollyanna sacmalamalari, hersey guzel olacak falan hepsi bos… onune gecemiyorum olacaklarin. hatta olmayip gozumde kocaman gorunen, degistiremeyecegimi dusundum seyler beni benden alip baska diyarlara goturuyor… ardimda biraktigim yunus eski haline donuyor. umutsuz, ruhsuz ve uzgun…
donem donem rastladigim bu seyin sadece bende olup olmadigi hakkinda henuz tam bir bilgi sahibi degilim. disaridaki insanlari cogu zaman zaten anlayamiyorumki. onlar benim kafamdakilerden, olmasini beklediklerimden cok daha farklilar. safim biliyor musun? cin gibi bakislarimin ardindan her an en olasiliksiz seye inanma potansiyeli mevcut. hele sevdigim, sozune inandigim biriyse beni bir masa gibi kullanabilir! o derece vahimdir durumum… her ne kadar insanlardan cok yakiniyor olsamda dunyanin olmamasi gereken kaderi bu. kafani calistirmazsan kullanilirsin.
neyse…
benim bugunku derdim insanlarla degil sanirim. onlar basli basina ayri bir problem ama bugun ne dusundukleri, ne yaptiklari pekte umrumda degil. bugun benim derdim kendimle! bu sacma cikislarim, durup duruken kendimi uzme kabiliyetim, yasama arzumun yok olusu canimi sıkıyor. muhtemel olabilecek seylerden en fazla ihtimale sahip olani yorulmam. evet evet kendimi kandirdigim zamanlarin acisi cikiyor olabilir. guclu gorundugum, attigim kocaman kahkahalarin ardindaki yorgunluk. bilmiyorum ama bana oyle geliyor… ya da canimi cidden birisi yakmis, tum hayat enerjimi almis olabilir. evet bu da olabilir.
hani sizin bir ugrasiniz vardir. emek verdiginiz, sakindiginiz… bunun karsiligini maalesef hayat size acik secik vermez. yani ugrasiniz kisacasi karsiliksiz kalabilir. inandigim sey her ne kadar verdigin ugras bizzat kendisiyle karsina cikmayacak olsada, insan bekliyor ufak tefek bir kac parilti. netice olarak yaptiginiz ise benim diyorsunuz ve ugrasiniz kanli, canli ve duygulari olan birisi. yani 3. boyuttada degilizki bir seyleri kafamizda tasarlayip duygularla birlestirdikten sonra tamam bu is oldu diyelim!
kendimi artik kandirmiyorum. gercekciyim. sakin ama sakin sanma bu demektir ki pesimist olacak, uzecegim kendimi! yok oyle birsey. eskisinden daha guclu, daha inancli ve daha huzurluyum. olmayana neden olmadigi icin daha az takilacak, daha az suskun kalacagim.
her insan kendince mutlu olmayi hak eder. mutsuz olmayacagim!
yunus az önce okuduğunuz "sessizlesiyorum zaman zaman" başlıklı yazısını 09 Eki 2010 günü saat 15:19 sularında yazmış. gel zaman git zaman 663 kişi okumuş. günlük, hadi ordan başlık/ları altında görünen bu yazının içinden özenle seçilmiş kelime/ler ise; mutluluk, mutsuzluk, pollyanna, sessiz...
yazıyı yollamak istediğin bir yer varsa yardımcı olalım hemen. facebook, twitter, friendfeed, google var... hangisine istersen sal gitsin :)