uzunca zamandır blog yazmıyordum efenim. bunun en büyük sebebi ilk göz ağrım olan tazebilgi‘yi güncellememden kaynaklanıyor. yeniden açtık ve arayüzünü düzenledim. şimdiki hali daha bi güzel oldu…

yaz okulunuda bitirdik geldik. ha geçen yazımda da belirttiğim gibi birde ramazan geldi:) günlerimiz daha bir bereketli geçmeye başladı. susuyoruz falan ama ne bileyim, ramazan huzur veriyor :)

geçen sene bu zamanlar amerikada idik. programın son 1 ayı orada geçmişti ve ben orada da 2 gün dışında orucumun şükür hepsini tutabilmiştim. her günümüz ya makarna, ya çorba, ya da yumurta yiyerek geçerdi. hey gidi heeey! sahur olayı zaten yoktu :) arada kalkar kendime mısır gevreği hazırladım, bir muz alırdım o kadar…

orada buradaki annecimin mis yemeklerini özlerken, şimdi amerikayı özlüyorum. sanki orada ramazan daha bir kolay geçmişti. geçen seneye göre daha az çalışıyorum klimanın altında ooohhh paşalar gibiyim ama, orada ben doğru düzgün susadığımı bile hatırlamam :) demek ki neymiş, niyetin oruç tutmak ise sana mutlaka kolaylık veriliyormuş. ben geçen seneki tuttuğum oruçlardan bunu anladım…

şimdiki oruçlarımız zor geçiyor olsada, alışıyor vücut. şu sıcak günlerden dolayı tek aradığımız besin su. ezanın okunması ile beraber en az 3 – 4 bardak su içiyoruz. sonra yemeğe yer kalmıyor…

geride bıraktığımız ramazanın 5 gününden sonra, bir altıncısının iftar vaktine yaklaşık bi 2.40 saat kaldı. şimdiden hepimizin orucu ve duaları kabul olsun :) görüşmek üzere…

Onu ilk gördüğümde yaşantımda çok önemli bir yer tutacağını sezmiştim. Bu tıpkı, bir filmin daha ilk karesinden bütününü kavramak, sonunu tahmin etmek gibi bir duyguydu. Onu ilk gördüğümde bundan böyle artık benim için çok önemli olacağını sezmiş ve ürkmüştüm. O andan başlayarak yaşantım değişecek, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bunu nasıl güçlü hissettiğimi ve sarsıldığımı iyi hatırlıyorum. Fakat elimden gelen hiçbir şey yoktu. Çünkü güçlü bir çekim alanının etkisine girmiş, büyülenmiştim. Bütünüyle “tuhaf olarak tanımlanacak bir zevkle bu albeniye kapılmıştım. Tamamen kendi isteğimle ve tamamen “ben” oluşumla ilgili olarak.

Onu ilk gördüğümde kendi kendine konuşuyordu. Biraz dikkat edince aslında çömeldiği yerde benim göremediğim bir şeyle konuştuğunu anlamıştım. Ona bakmaktan kendimi alamıyor, merak etmeme karşın bir türlü yerdeki şeye gözlerimi çeviremi-yordum. Tam anlamıyla büyülenmiştim. Hani anlatmak için sözcüklerin yetersiz kaldığı, ancak mecazla, metaforla ifade edilebilecek insanlardandı o.

Onu anlatmak için, “güzel”, “boylu poslu”, “sarışın/esmer”, “şahane” gibi sözcükler kullanmak haksızlık olurdu. Onun için, bu dünya dışından gelmiş kadar değişik, bir kuyruklu yıldız kadar etkileyici, iyi pişmiş kahve kadar tiryakilik yaratıcı, gezegene yalnız yollandığı için eşsiz, bir ipek böceği kadar dikbaşlı denildiğinde bir şeyler söylenmiş sayılırdı ancak. Dingin ve içe sinmiş bir güzellikti onunkisi. Asıl önemlisi beni bir manyetik alana çeker gibi güçlü etkisi ve çok kumral olduğuydu.

Onu ilk gördüğümde bunları böyle bilinçli şekilde düşünemeyecek kadar gençtim tabii, ama hissedebilecek kadar da büyümüştüm.

Yerde konuştuğu şeyi göremeden, başına dikilmiş, daha doğrusu büyülenmiş olarak onu seyrediyordum. Birden döndü ve beni gördü. Kocaman kahverengi gözleriyle ilk kez orada tanıştım ve gözlerin ne kadar önemli olduğunu orada öğrendim. Kumral kaşlarının altında çam balı renginde akan bir ırmaktı gözleri. Kıvamlı kahverenginin yeşille karıştığı ela rengin içine dikkatle bakınca, yeşilin özünde taşıdığı sarı ve maviye de rastlamak olasıydı. Bazan yeşil, bazan mavi-sarı dalgaların kıvrılarak sürekli hareket ettiği kumral gözlere kilitlenip kaldım. Yaşantımda ne daha önce, ne de sonra bu kadar kumrala boyanarak doğmuş başka bir kız gördüm ben! Ve o andan sonra hiçbir kadının gözleri onunkinden daha derin ve güzel olmadı! Ayağa kalktı, beni süzdü. Biraz düşündü.

“Ada,” dedi.
Sesi yaban çiçekleri gibi özgürlük kokuyordu, zeytin ezmesi tadındaydı.
“Efendim?” diye sordum bön bön bakarak.
“Ada!” dedi yeniden.

Yüzünde yanıt bekleyen bir ifadeyle bana bakıyordu. Elim ayağıma dolaşmıştı. Ne demem gerektiğini bilmeden orada duruyordum öylece. “Ada” diyor, başka şey söylemiyordu. Yani ne diyordu?

“Ada ha?” dedim vakit kazanmak için.

Hiç aldırmadı. O muhteşem kumral ışıkları üzerime dikmiş, sabırsızca bekliyordu. Tuhaftı. Bekleyişinde öyle bir kafa tutma, öyle tılsımlı bir albeni vardı ki, değil kaçıp, saklanmak, aksine artık yanından hiç ayrılmamak tutkusuna çılgınca çağrı yapıyordu. Bedeninin kasları koşmaya hazır taylar gibi gergin, ağzının bükülüşü hüzünlü bir gülümsemeden yeni dönmüş yumuşaklıkta, kaşları kahverengi soru işaretleriydi.

Ada.

“Ada”nın bendeki ilk çağrışımlarını düşündüm. Uzak, serin, esrarengiz, elips şeklinde bir sözcüktü bu…

Ada.

Denizle ilgiliydi. Vapurla “ada”ya giderdik, “ada”da faytona binerdik, sonra “ada” şarkıları da vardı ama o içinde bulunduğum durumda ve anda “ada”nın başka ne gibi anlamlar taşıyabileceğini çıkartamıyor, sıkıntıdan terliyordum. Ayrıca beklediğinin bir yanıt mı, yoksa bir tepki mi olduğunu da kavrayamamıştım. Utancımdan dudaklarımı kemiriyor, gözlerimi kaçırıyor ve tabii üstüste yutkunuyordum.

“A-da!” diye heceledi biraz öfkeyle.

Tutulmuş kalmıştım. Artık orada yıllarca dikilip kalacağım, hiç kımıldayamayacağım diye korkmaya başlamıştım. Bu anı günlerdir bekledikten sonra böyle bir fiyaskoyla şansımı yitirmemi nasıl affedecektim?

Benden umudunu kestiğini belli eden bir dudak büküşüyle arkasını döndü, yerden aldığı o şeyi avucunun içinde tutarak yürümeye başladı. Gidiyordu yani. Bir şey yapmalı onu mutlaka durdurmalı ve aptal olmadığımı ona kamtlamalıydım. Çabucak kendi sözcük hazinemi yokladım. Belleğimdeki bilinmez, uzak, gizemli ve albenili bütün sesleri taradım.

“Mabel!” diye sevinçle bağırdım aniden. Doğrusu bu bir haykırıştan çok bir çığlıktı.
Durdu ve yüzünde soru işaretleri asılı olarak bana döndü.
“Mabel mi?”

Oh işte! Şaşırma sırası ondaydı şimdi. En azından aptal durumuna düşmemiş, üstelik gidişine engel olabilmiştim. Benim de anlaşılması güç, gizemli bir sözcüğüm vardı işte!

Mabel o sıralarda en sevdiğim çikletin markasıydı, ama benim için özel olan çikletin ambalajındaki resimdi. Kahverengi bir dikdörtgenin üzerinde, açık hardal sarısı bir aynada beliren esrarengiz, biraz ürkütücü, güzel bir siyah kadın resmi vardı. Bu resmin tam altında, ince uzun bir dikdörtgen içinde iri kırmızı haflerle şöyle yazardı:

MABEL
Balonlu çiklet

Başına, üzerinde beyaz kırık çizgi desenli kırmızı bir fuları korsanbaşı bağlamış sütlü çikolata renkli kadının tek kulağında iri kırmızı bir halka küpe vardı. Baygın, alımlı, çekik gözleriyle uzakta bir yere veya birine bakan Mabel‘in şahane kırmızı dudakların-24 dan dalgın, bembeyaz bir gülüş akardı. Çıplak boynunda üç sıra inci kolye vardı, fakat matbaada bir renk ayrımı hatası olarak bunlar açık kahverengi basılmıştı.

Mabel, her aldığım çikletin üzerinde ne duruşunu, ne de gülüşünü değiştirirdi. Bana kızdığını, ya da bir şeye üzüldüğünü hiç görmemiştim. Yaz, kış, sabah, akşam bana alınan bütün Mabel çikletlerinin üstünde o hep gülümserdi.

Neşeli, sağlıklı, güzel bir genç kadındı Mabel. Yine de dikkatle bakınca gözlerinin derininde sakladığı hüznü görürdüm ve bu nedenle sık sık dikkatle bakmazdım gözlerine. Hüznün içindeki keyfi o zamanlar bile tanır, üstelik bundan hoşlanırdım, ama dokunaklı olduğunu gizleyemezdim… Hafif vanilya kokusu kadar bol şekerli tadı ve öbür çikletlerden daha büyük oluşu ama, ama en çok Mabel‘in uzak, gizemli, biraz da beni ürküten imgesi… Sanırım beni en çok bunlar bağlıyordu Mabel çikletine. Daha okula başlamadan bana okumayı söktüren sözcük onun adıydı: MABEL!

Bir de rengi… O yaşa dek hiç siyah insan görmemiştim. Benim büyüdüğüm kültürde kara derili insanlar bir dudağı yerde, öbürü gökte cinler olarak ya masallarda, ya da yağmurla birlikte camdan bakan simsiyah “arap kızları” olarak tekerlemelerde anılırlardı. Gururla yineledim:

“Mabel!”
“Senin adın Mabel mi?” diye hayretle sordu.
“Hiç de bile değil! Benim adım Tuna!” diye bağırdım.
“Mabel demiştin de…” dedi dudak bükerek.

Bakışlarında yine o baştan çıkarıcı kafa tutuş canlandı. Avucu-nun içindeki o şeyi okşamaya başladı. O zaman elindekinin beyaz, yedi-sekiz santim çapında, daireden bozma elips şeklinde, ince bordo damarları olan bir taş olduğunu gördüm. Zor yumurt-lanmış küçük bir yumurtaya benziyordu. Demek bu kız bir taşla konuşuyordu!..

“Ama sen de Ada demiştin…” derken geç de olsa kavramıştım.
“Senin adın Ada mı yani?”
O zaman gülümsedi. Kendinden hoşnut, kendinin farkında ve gururlu, beri yandan çok beğendiği besbelli adının yarattığı coşkudan baygınımsı gülümseyerek başını “evet” anlamına salladı.

“Ada ha! Ne tuhaf adın var, hiç kimsede duymadım bunu!”

Ada yeniden o muhteşem gülüşünü sundu bana. Bakıp bakıp duyamayacağım bir güzellik, bir zarar gelmemesi için dokunmaya kıyamayacağım bir şahaserdi o gülüş… Ve bütün parlaklığına karşın, sanki içinde gizli bir hüzün saklıyordu. Bu hüznün nasıl ve hangi ölçüde o gülümseyişin içine eklendiği bir bilmeceydi.

Acaba bir gülüşü öbürlerinden ayırıp, eşsiz kılan nedir?
Belki de yalnızca gülüşün kendisidir!

Öylece bakıştık bir süre. O gülümsüyor, ben hayran hayran ona bakıyordum.

“Ben sana Mabel diyeceğim bundan sonra,” dedi. “Mabel adı sana çok yakışıyor.”

Gözlerimi elindeki taşa sakladım. Taşı sol elinde tuttuğunu ve solak olduğunu henüz farkında değildim. Öğrendikten sonra bütün solaklara hep imrendim. Köşkün bahçesinde tanıştığımız o günden sonra Ada beni daima Mabel diye ünledi. Bunu ikimizden başkası bilmez. Ada, bana sadece ikimiz yalnızken Mabeldiye seslenir. Mektupları Mabel diye başlar…

Buket Uzuner – Kumral Ada Mavi Tuna
sayfa 22

fotograf
http://www.flickr.com/photos/jilldave/1228346872/

- ey sevgili! ne bulursun bende de peşimi bırakmazsın. ben bilirim güzel değilimdir ben. çirkinimdir. huysuzumdur. öyle anlar gelir ki çekilemez olurum. ne edersin sen?

sevgili şaşkın. bunların hepsini biliyor ama eksik olan kısımlar var. asıl kısımlar eksik. sevgili aşık. onu o yapanın dış görünüşü olmadığının farkında. biliyor başına ne gelirse gelsin o yüzün, o güzün daha güzeli olmadığını. biliyor onu ondan ayıracak musubetin soyutta olmadığını. sevgili hala suskun. o güzel gözlerin içinde kaybolmuş, ne aradığının dahi farkında değil.

+güzel ne ki?

sevilende bilmiyor ki bu sorunun cevabını. sevdim dedi güzel dedi. çirkin dedi, yok beğenmedim dedi. çok güzel geçti gönlünden ama, onunda sevdiği birdi. “güzellik sende bulduğumun en küçük parçası” dedi.

sustu. tek kelam edemedi.

+ güzel sana yakıştırmamdır ey sevgili! gözlerine baktığım zaman nerede olduğumu unutuyorsam, ellerini tuttuğumda heyecandan tüm bedenimi ter basıyorsa ve sendeki koku beni benden ediyorsa; söylesene senin en çirkin halin bile bende güzel olmaz mı?

huysuzluğunuda bilirim, bilirim amma sende bilmez misin huysuzluğunun bu zor günlere olduğunu. senin huysuzluğun bana mı ki üstüme alınıp seni yalnız bırakayım kendi yalnızlığına? sende bilirsin huysuzluklarından kurtulman bensiz daha zor, çok zor. çok. uzattığın dalın bir çınar olup köklerinin onlarca metre yerin dibinde olduğunuda mı bilmezsinde kendi huysuzluğunda ikimizden de vazgeçersin?

ve çekilmez olduğun her anın, kendine çektirdiğin her işkencenin frenleyicisi olmadım mı ben? çekip çıkarmadım mı seni kör kuyulardan? bu yaptıklarımla her defasında daha fazla bağlanırken sana, öğrenirken hayatı seninle; neden takılıp kalayım geçici can sıkıntılarına? neden sen bunlarla kendini suçlarken bende umutsuzluklarına yol açayım?

güzel gözlerindir gözlerimin en güzeli
gel gör ki yoktur senden gelenin beteri
huysuzluk edip, üzme sakın kendini
dönmedikçe sırtını esmez ayrılık yeli…

bilinmeyenden alıntıdır.

her insan kendisi için içiyor canım. kimselere diyemem birşey. afiyet olsun :) bu benim görüşüm… içmeye değer birşey bulmadım içmedim. içmeye değer gene birşey yoktu içtim. fark var mı? yok mu ne…

ben içmezdim. gerekçem yoktu çünkü. hala yok. bir gerekçe olduğu için değil, sadece içmek istediğim için içtim. mantıklı mı? aslına bakarsan pekte sayılmaz :) hadi o adamların bir sebebi var, sana ne oluyorda içiyorsun diyebilirsinizde. içmek sanırım böyle birşey.

sonuç olarak,

içmişsindir.
bitmiştir.

içiyoruz. yarasın!

mayıs 2008

alıp götürdüğün onca şeyi
tekrar geri vermek istemesende
yüzsüzlük edip, bak kapına gelip istiyorum
biliyorsun,
” söylediğin tek bir söz , hayata bağlamaya yetiyor. “
o yüzden artık hayata bağlayacak bir kaç şey istiyorum.

isteklerim belkide ağır gelebilir ama,
bunların yanında sana ;
keşfettikçe huzur duyacağın
ilerledikçe güvenebileceğin
yaşadıkça doyamayacağın
içi herşeyiyle seninle dolu
çıkarsız, kendi gibi kalbimi veriyorum…

kendinden emin olduğun ilk anda
her zamanki heyecanım ve o öpücükle
seni bekliyorum …

hoşçakal …

eskilerden bir şiirimdi :)

bütün bir hafta boyunca sınavlara hazırlanıyordum. ilk vizelerim hep düşük gelir, sonradan artardı notlarım. ilk vizeleri takmazdım yani. bende ki felsefe de böyle :) ilk başta sallama, sonra otur çalış! yükselmiyor abi… ilk baştaki sınavlar düşük olunca yükselmiyor! bu defa böyle olmayacak dedim ve çalıştım. içim rahat… daha fazlasını yapabilirdim diyemiyorum ardıma bakınca. yaptım çünkü…

fizik güzel geçti. calculus tatmin etmedi. kimya kötü. fresh halen aynı ve türkçe hakkında yorum yok. bu çarşamba c++ var. ondan sonra free takılacağım bir hafta kadar :) gelecek hafta bolca yazacağım. accık bi istatistiğimiz vardı baktım o da kalmamış :) kimse bizi sallamıyor yaaaa :((

bugün bir arkadaşla yurtdışı deneyimlerim üzerine konuşuyorduk. work and travel sana ne kattı dedi de baya güzel cevaplar vermiştim. yazıları kaydetsem direk koyardım ama az biraz açıklayım…

sorumluluk duygum arttı bir defa. koca havuzun sorumlusu sensin ve ordaki canlar sana emanet bir yerde. oldu da birinin başına birşey olursa bu havuzla kim ilgileniyor dediklerinde beni gösterirler. kurallar senindir ve sen şunu yapmayacaksın dediğin zaman iş bitmiştir. sözünü dinlerler. dinlemeyeni kapı dışarııı… bir yerin senin sorumluluğun altında olduğunu bilmek hem zor bir iş, hemde eğlenceli. eğlenceli hale getirmek elbet senin elinde. benimsiyorsun bir defa işini. sahipleniyorsun bir yerde. öyle olunca da gözüne o kadar da zor görünmüyor.

ülkemin insanlarına üzüldüm ve kendi çapımda ufak değişiklikler yaptım. oradaki insanların dünya umurlarında değil. insan ilişkileri, komşuluk ilişkileri bizimkine göre evet çok zayıf, hatta yok bile ama o insanlar mutlular. bizde ki gibi işlerinde o kadar stresli değiller, karşında seni anlamayan bir insanı yargılamıyor ve buna takılmıyorlar, işleri neyse onu yapıyor sonra da güle güle evlerine gidiyorlar. oysa bizde öyle mi? sanki herşey çok kötüymüş gibi yaşıyoruz. evet maddi olarak çok sıkıntılı geçiyor günlerimiz. hele de şu son 3 – 5 senede baya kötü oldu ama bu insanın mutsuz olması için bir gerekçe olmamalı. öyle ya da böyle yaşıyoruz. paramız çok olsada, işsiz olsakta… ama bir yerde mutlu olmayıda bilmek gerekiyor. bizim orada bunu yapan insanlardan pek bir farkımız yok. hatta hiç yok. yeter ki etrafımızda gelişen olaylara çok takılmayalım. herkesi olduğu gibi kabullenip, mutlu olmaya bakalım.

diğer bir konu ise orda insana bakış açısı. ben bir çok iyi insanla karşılaştım. liza vardı çalıştığım sitenin sorumlusu. haftanın 5 günü beraberdik ve bize çok yardımcı oldu. yaşlı bir bayan, ancak her konuda bize destek çıktı. bunun yanında insanlar birbirlerine saygılı ve kibarlar. en basitinden öncelik hep karşıdakine veriliyor. bencil değiller! ha hepsi mi öyle derseniz elbet hayır ancak oradaki insanlar sistemi oturtmuşlar. nasıl biz önceliği hep kendimize tanıyorsak, onlarda bunu karşıya tanıyorlar. ortaya da o kadar güzel görüntüler çıkıyor ki görseniz bunun için bile mutlu olabilirsiniz :) 3 ay boyunca ben kaldığım yerde korna sesi duymadım! bizde olsa öyle miiii! kırmızı ışık geriye doğru sayıyor, 5 saniye kalmasına yakın adam kornaya basıyor! abi ne oluyoruz? kırmızı ışıkta 3-5 saniyenin hesabını yapan bir insanın zamanı önemli olmalı diye düşünürsünüz değil mi? oysa o adam gider içkisini içer, televizyonun başında saatlerce oturur, interneti varsa yine aynı keza… velhasıl kelam biz böyle yaşamayı hak etmiyoruz. araç kullanıyorken yol verelim acil bir işimiz yoksa, insanlara selam verelim tanımıyorsak dahi, muhabbet edelim, iyi temennilerde bulunalım, yardımcı olalım…

mutlu olmak için bir başkasını mutlu etmek, senin sayende onun mutlu olduğunu bilmek bile yeterli bence. çok uzaklarda aramaya gerek yok. bak, gör ve yetin!

bugün biraz sigara, biraz da renkli cafcaflı duman fotoğrafları paylaşacağım. bizimde birkaç fotoğrafımız var, onlarıda ekleyiverelim yanıcağızına :)

vaso green version
by missumissu

Some Smoke
by roy rivera in fort worth tx

Se consumer… et recracher de l’air …
by Olivia hewson

Art in the dark
by waltergordy

2
by The wanderer!

black-white smoke
by yunusbilgi

Bouquet
by lolav2010

SMOKE
by i s m a e l

gone with the smoke….;-D
by moczkoś

Smoke on the water
by static designs (staticdesign.be)

113/365- Smoke galore
by Mina R.

smoke – çağatay bük
by yunusbilgi

Up in smoke
by NathanaelB

Smoke
by schani

Smoking is Suicide- gun
by kellykashcraft

Smoking in the light
by sibemolle

Açıklama – Brief Descp.

TR: Tüm fotoğraflar flickr.com üzerinden -kullanıcılar- alınmıştır. Fotoğraf başlığı ve çalışmanın sahibinin linki verilmiştir. Fotoğraf sahiplerine teşekkürler.
ENG: All photos were taken from flickr.com (users). Photo title and photographer link was given over the photo. Thanking for all ptohos to that photographer.

O durmadan kaçıyor;
Sen ardından gitmiyorsan;

O günün her saatinde saklanıyor,
Sen yollara düşüp deli divane aramıyorsan;

O sana acıların en büyüğünü tattırıyor,
Sen bundan en yüce hazzı duymuyorsan;

Boşuna aldatma kendini,
Onu sevmiyorsun demektir.

Elindeki içki kadehinde,
Dudağındaki sigarada ,
Okuduğun kitapta,
Mırıldandığın şarkıda,
Söylediğin şiirde,
Gördüğün rüyada
Ve yaşaman için
Ciğerlerine doldurduğun havada
O yoksa;
Onun vazgeçilmezliğini anlamamışsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Renkler onunla değerlenmiyorsa,
Örneğin; onsuz kırmızı kırmızılığının,
Mavi maviliğinin farkında değilse,
Beyaz yalnız o giydiği zaman
Güzelliğini haykırmıyorsa,
Sabahları onu görünceye kadar
Güneş doğmuyorsa
Ve onsuz gökyüzü geceleri
Aya, yıldızlara hasret değilse
Onu sevmiyorsun demektir.

Sokakta gördüğün her yüzde
Ondan bir şeyler aramıyorsan,
Güzel bir manzara,
Hüzünlü bir musiki onu hatırlatmıyorsa,
Uykudan uyandığın zaman
Yaşamakta olduğundan önce
Onu hatırlamıyorsan,
Omuzlarına dökülmüş saçları,
Bir sis perdesinin ardında
Her zaman gülen,
Işık saçan gözleri
Aklına gelmiyorsa,
Durup durup avuçlarının
Sıcaklığını özlemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Dünyada yaşayan öteki insanların
Senin için hâlâ bir değeri varsa ,
Ona karşı tutumunu
Toplumun köhne ve manasız
Kurallarına göre ayarlıyorsan
Ve açık açık
Sanki var olduğunu haykırırcasına
Sevgini söylemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Yok o senin için
Her şeyden değerliyse,
Gözünü yumduğun anda
Onu görebiliyorsan,
O bütün şarkılarda,
Bütün şiirlerde,
Bütün resimlerde ise,
Ona muhtaç olduğunu
Söylemekten utanmıyorsan,
Senin içten ve büyük sevgine
Karşılık vermeyeceğinden
Korkmuyorsan,
Bütün bencil duygularından
Sıyrılabilmişsen
Onun için her şeyi,
Ama her şeyi yapacak gücü
Kendinde buluyorsan,
Her hali sana
Ayrı ayrı güzel geliyorsa,
Karşısında kendini
Bir çocuk gibi hissediyorsan,
İstediği anda onun için
Ölebileceksen,
Onun için yaşıyorsan
Ve yine onun için
Bildiğin bilmediğin
Bütün düşmanlıklara
Karşı koyabileceksen,
O her geçen dakika
Sende biraz daha büyüyorsa
Ve kendi kendine bile
Çok sevdiğini bütün
Samimiyetinle,
İnanmışlığınla
İtiraf edebiliyorsan,
Bir gün o seni hiç,
Ama hiç sevmediğini söylese bile ,
Senin sevginde azalma olmayacaksa
Ve ölünceye kadar onu aşkların
En olumsuzu ile sevebileceksen;
İşte o zaman
Onu seviyorsun demektir.

O sana sevmeyi,
Gerçek aşkı öğretti.
Sen onu hep sevecek
Ve sevilmenin mutluluğunu tattıracaksın.

O , hiç sen olmasan bile,
Seni bir parça sevmese bile….

Ümit Yaşar OĞUZCAN