dönem bitti. 5 dersin 1 tanesinden kalma başarısı gösterdim. ucundan kaçırdık onuda. sömestr tatilinin 2. haftasındayız. 2 haftadan beri adam akıllı tek bir iş tutmadım diyebilirim. kitap okumak yok. iş yapmak yok. gezmek yok. eğlenmek yok. öğrenmek yok. araştırmak yok. fotoğraf çekmek yok. ne yapıyorum ben peki? uyuyorum. evet en son ben bu eylemi lise hazırlıkta yapıyordum bu sıklıkta. o günlere duyduğum herhangi bir özlem söz konusu değil hayır. sadece uyku konusu böyle.

iş konusunda ciddi olmamakla beraber sıkıntılar var. insan emeğinin karşılığını alamayınca aslında o kadar sinirlenmiyormuş. asıl emeğine saygısızlık edildiği zaman şartelleri indiriyormuş. en azından bende öyle oldu. her insan her insana saygı duymak zorunda! ben bunu çok iyi öğrendim. iyi mevkilere gelmiş insanlar, kendilerinin altındakileri çok güzel eziyorlar. ikiside insan. ikiside çalışıyor. tek farkları mertebeleri. mertebe, rütbe insanlara belirli bir aşağılama hakkı vermemeli. herkesin bir üstü bir altı var bu ülkede. biri birini fırçalıyor, birinden fırça yiyor. ne boktan bir sistem. saygılı olun o kadar diyorum! kul hakkı var diyorum. gözünün yaşına bakmaz “ben bu adama hakkımı helal etmiyorum!” derler valla. ona göre.

bilişim. şu anda adını paylaşmak istediğim bir topluluğun parçası oldum. ucundan. hepside birbirinden şık insanlarla tanıştım ve her hafta mutlaka yeni birisiyle tanışıyorum. değişik ve beni geliştiren bir deneyim oluyor. en basitinden kendimi ifade etme yeteneğim gelişiyor, bilmediğim konularda bilgi sahibi oluyorum, düşünüyorum, kendimi ve etrafımdakileri sorguluyorum. topluluklar ve toplantılar sanırım bu yüzden çok faydalı. işin bence en kötü tarafı -topluluk için- masada alınan kararları bir türlü eyleme geçirememek. benim bildiğim bir kaç sebep var. ilki oradaki insanların hepsinin bir işi var. yani bu birinci işleri değil. öncelik bu iş olmadığından dolayı, çok sallanmıyor. ikincisi ise çok fazla proje çıkması. her hafta birisi ortaya bir şey atıyor, bunu da yapalım bu da olsun muhabbeti dönüyor. olmamalı. öncelikler belirlenip önce onlar eyleme geçirilmeli. ne zaman olacak onu bilmiyorum :) hadi bakalım…

gıda mühendisliği öğrencisiyim ama bu bölüme çok sempati duymadığım aşikar. o gruptakiler beni sosyolog olarak etiketlediler. şaka gibi! neden? ben 22 senedir sosyologluk namına tek bir şey geçirmedim kafamdan. onlar ne yaptılar? ilk görüşmede hop sen busun bak dediler. hiç tanımadığın insanlarla kafandan geçenleri paylaşmak sanırım bu yüzden önemli. sende ne görüyorlarsa onu söylüyorlar. senin göremediklerini bazen… ve tabi o insanların hayat görüşleri, yaşamışlıkları ve birazda sosyal konumları önemli.

çarşamba günü istanbul yolcusuyuz. baya kalabalık olacağız. bölümden elemanlarla gidiyoruz. programıma dahil ettim kerataları :) gerçi evet çok ısrar ettim o ayrı. baya bir gezeceğiz, eğleneceğiz, stres atacağız. bende istanbul da görmediğim yerleri göreceğim. heyecanlıyım! bütün bir dönemin ağırlığını orada bırakıp geleceğim. galatasaray tt arena stadına da gitmeli :) belki büyükadaya da gideriz. kim bilir?

derken yeter yahu yaz yaz sıkıldım. saat 4.12 olmuş bileee. iyi yazmışım haa :) yazıma nadas adlı şarkısıyla eşlik eden feridun düzağaç’a teşekkür etmeden yazıyı sonlandırmak istemiyorum. atasına rahmet. hadi eyvallah.

neyse çocukların gönlü olsunda, biz dinleriz barış abimizi. bi gidip geleyimde bir kaç şarkısını dinleteyim bizimkine. hatırlatılmalı, unutturulmamalı ve yaşatılmalı böyle güzel insanlar. Allah’tan rahmet dileyelim yeniden. mekanı cennet olsun inşallah…

bende hazırlanıp yavaştan çıkayım. içlerinden beğendiğim bir kaç fotoğrafı gelince paylaşırım artık. belki. bakarız. olabilir. paylaşmam! :p

ne biçim kaybetmektir bu?

**aklında ne varsa karşına o çıkar.

o zamanlar hiçte ciddiye almamıştım. aklım fikrim toptaydı evet, ama her zaman aklım topta kalmayacaktı ya… elbet bir gün aklım başka şeylerle dolacaktı. öylede oldu. şimdi sokakta bir top görsem onu kucaklayıp eve mi götürürüm? ya da bu beni 10 sene önceki kadar mutlu eder mi? etmez. aklıma getirdiklerimden, yüreğimin bir tarafında biriktirdiklerimden korkmaya başladım bu sözden dolayı. ensende kanlılarının nefesini her an her dakika hissetmek gibi bir şey bu. bundan dolayı kafamdakilerden sıyrılmam lazım. 10 sene önceki heyecanımı yeniden yakalamam, bulduklarımla mutlu olmam lazım. daha önceki yaptıklarımdan dahada zor değil. uğraşmam gerek…

geçen seneki doğum günümü hatırlamıyorum. zihnimi biraz yoklayım… valla hatırlamıyorum :( gerçi annecim sanırım 4-5 yaşlarımda bana bir doğum günü yapmıştı evde, bi onu adam akıllı hatırlıyorum. bonibonlu, çikolatalı harika bir şeydi :) fotoğrafıda olacak en kısa zamanda yazıma ekleyim ben onu. bütün akrabalar falan oradaydı, kendimi ne de özel hissetmiştim! ondan sonra lisede benden habersiz dersten sonra küçük çapta bir pasta kesilmişti. o pasta anı ve sonrası hayatımda dönüm noktası oldu diyebilirim heralde :) bir pastaya, bir istanbul tişörtüne kandırdı beni çakaaaaalllll :p neyse girmeyim pek bu konulara :)

1 sene içinde hayatımda ciddi değişiklikler oldu mu? olmuştur bea :) büyüdük. büyümek… her geçen yaşın ardından söyleyecek bir kaç şey olmalı sanırım. hadi söylemeyi beceremiyorsak bile düşünmeliyiz en azından. 21 yaş bitmiş ve artık hayatının en kritik zamanlarına gelmişsin. tamam ölmüyorsun ama bundan sonraki yaşantında bugünkü kararlarına göre yönlenecek az birazda öyle değil mi? vazgeçip yeniden başlama şansının devam ettiği bir yaş. telafisi olan zamanlar tabiri caizse… benim bu geçen son yaşımda sanırım bu anlamda bir şey oldu. kendimce başarısız olduğum bölümümü artık sevme ve bu işi benimseme kararı aldım. büyük adım bakmayın siz! sevmediğin bir bölümde olunca ne kadar çalışırsan çalış başarılı olamıyorsun. bende öyle oldu zira. oturdum düşündüm ve kendimce en makul kararı aldım. bu işi yapıyorsam ve daha iyisi yoksa kendimce, sahiplenecektim! istemiyorsamda bırakacaktım. istemiyorum diyemedim ve şu anda ben gıda mühendisliği 2. sınıf öğrencisiyim ve gıda mühendisi olacağım diyebiliyorum. ve buna inanıyorum!

sonracıma… güzel güzel insanlarla tanıştım. dostluğun, iyiliğin tadına daha bir vardım. sevdim. ve sevildiğimi hissettim… bu demek değil ki daha önce bunlar yok muydu hayatında? hep söylerim her insan kendince özeldir, kendince değerlidir bende diye. kıyaslama söz konusu içindeki insan ya da insanlar eksik kalırlar bir şekilde. o insanlar seni asla tatmin edemezler ve yeni yeni insanlar dahil oldukça hayatına, eskilerinin hayatından bir bir çıkıp gitmeleri kaçınılmazdır! yapmayın, etmeyin. her insanla hissettiklerinizi yaşamaya gücünüz yettiğince gayret edin. 3 kuruşluk adama 3 kuruşluk değer verin. yer yer 3.5 verin ve deneyin. 3.5′u hak etmezse ne kendinize ne o’na kızın. bir yerde 3, diğer tarafta 4 kuruşluk adam varsa, elimde ne de olsa 4 var diğerine 2.5 vereyim demeyin. haksızlık etmeyin. ve hepsinden önemlisi, üçün beşin hesabını yapmayın :) tadını çıkarmaya bakın onlarla yaşadığınız hayatın. içinizden geldiği gibi davranın gitsin. kaybetmezsiniz inanın bana.

bunun dışında son bir kaç yazımda bildiğiniz üzere “fotoğraf” hayatıma çok hızlı bir şekilde girdi. bazılarıda böyle işte, pat diye giriyor hayatınıza… ne siz anlıyorsunuz, ne o… yaşıyorsunuz sonra beraber. bakmayın siz bizim aramızdaki yeen duygusal :p sizin anlayacağınız gibi değil vesselam :) yakın zamanda çok daha iyi yerlerde olacağıma inanıyorum bu konuda. çalışmalarım devam ediyor. fotoğrafçı değilim. ama bu işi yapmayı seviyorum. benimsiyorum ve sahipleniyorum. canım sıkkın olduğu zaman kendimi toparlıyorum sayesinde. iyi ki var :)

aklıma gelmişken söyleyim: bugün benimle beraber doğmuş tüm 9 nisancıların doğum gününüde canı gönülden kutlarım! sizde benim gibi bu güzel -bence- günde doğduysanız eminim kendinize has övünmeyi hak ettiğiniz bir kaç meziyetiniz vardır. ben bugün pek mütevazi olamayacağım kimse kusura bakmasın! :D benim iyi niyetim yeter be! naaaaaaabeeeeeeerrrrrrr :DD

neyse neyse yarım saattir yazıyorum artık uyusam pek bi iyi olacak. yarın yine gün sonuna doğru belki bir yazı daha gelir. hadi kendinize kocaman iyi bakın :) yazımı okuduysanız ve şu anda bu cümleye geldiyseniz sizden ricam sağ tarafta bulunan kısma ufaktanda olsa bi iyi ki doğdun yazın be :) maksat hatıra olsun. yoksa yazımı kimler okumuş onu öğrenmek gibi bir amacım yok :p yazmazsanızda canınız sağolsun ne diyim. sen demesen bile ben ohhhh iyi ki doğmuşum :p senin kuru “doğum günün kutlu olsun!” yorumuna kalmadık tamam mıııı!? :p

hadi selametle.
tarih 9 nisan 2011 ve ben 21 yaşımıda bitirdim. 22 bittiğinde ölmezsek eğer yine buradayız.

usul usul yaklaşıyorum
bekleyişlerimin sonu geldi
aradığımı buldum işte diyorum

sarıyorum sıkıca
bedenimde sıcaklığını hissediyorum
ılık bir karşılamayla cevap veriyor tenim

gözlerimden akanlara anlam veremiyorum
mutluluk gözyaşlarından bahsetmişlerdi sanki
olsa olsa onlardır diyorum

ona vardım, artık mutluyum diyorum
kimse benden daha iyi değil artık
benden iyisi, mutlusu olamaz!

hiç elde etmediğini asla yitirmez insan
hiç kavuşmadığından asla ayrılmaz
insan bulmadan aramaktan asla vazgeçmez!

soluduğum nefes, içtiğim su bir başka geliyor
yüzümdeki kocaman gülümsemem ise habersiz
yakın zamanda içine düşeceği boşluktan

—————————————————————–

yukarıda saçmalamanın sınırlarını epey bi zorladım :)
ne yazmaya çalıştım ki ben?
anlatamadım bu defa evet.

neyseeeee, sessiz izleyicilerime göz kırpmış oldum en azından ;)

sevgiyle kalın.

“onu ilk kez gördüğümde yaşantımda çok önemli bir yer tutacağını sezmiştim. bu tıpkı,bir filmin daha ilk karesinden bütününü kavramak,sonunu tahmin etmek gibi bir duyguydu. onu ilk gördüğümde bundan böyle artık benim için çok önemli olacağını sezmiş ve ürkmüştüm. o andan başlayarak yaşantım değişecek,artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. bunu nasıl güçlü hissettiğimi ve sarsıldığımı iyi hatırlıyorum.fakat elimden gelen hiçbir şey yoktu. çünkü güçlü bir çekim alanının etkisine girmiş,büyülenmiştim.bütünüyle tuhaf olarak tanımlanacak bir zevkle bu albeniye kapılmıştım. tamamen kendi isteğimle ve tamamen “ben” oluşumla ilgili olarak.”

kumral ada mavi tuna kitabından sessiz bir alıntı daha…

Uzansam; O kaçar
Gitsem; hayalleri tutar
Sevsem, beceremem
İstesem de unutamam…

Bir elmanın peşindeydi adam; elmayı değil, kokusunu istiyordu elmanın.” Hani biraz çeksem içime kokusunu, belki, belki bir elma oluveririm bende.” Ümidiyle; yöneldi elmaya. Rüzgar çıktı ortaya sonra. Alıp götürdü tüm kokuyu. Rüzgar önde, adam arkada, dağların doruklarına doğru bir kovalamacadır başladı. Dağların etrafını dolaşıyor rüzgar, elinde elmanın kokusu. Adamın elinde umudu, rüzgarın peşinde. Ve dağlar olabildiğince dik, olabildiğince sert, olabildiğince karanlık.

Karmaşık bir geçidin hemen sonunda yakaladı rüzgarı kolundan adam; lütfen, sadece biraz koku. Adamı da aldı rüzgar, esmeye, dolanmaya devam etti yamaçlara uzanarak…

- Eee? Sonra ne olmuş?

- Ne sonrası?

- Sonra işte canım!

- Sonrasını anlamam ben.

- Neden?

- Nedensiz

- Nasıl?

- Neden-siz.

- Ne?

- Yok bir şey.

- Lütfen!

Bir elmanın peşindeydi adam, hepsini değil sadece kokusunu istiyordu. Bir rüzgarın peşindeydi adam, rüzgarı değil, sadece kokusunu istiyordu. Bir kokunun peşindeydi adam, kokuyu değil, sadece huzuru istiyordu. Bir huzurun peşindeydi adam;…

- susma!

- Susarım.

- Neden?

- Nedensiz.

- Nasıl?

- Neden-siz.

- Ne?

- Yok bir şey!

- Neden hep böyle yapıyorsun?

- Ne yapıyorum?

- Bir başlıyorsun, sonra tam heyecanlı yerinde susuyorsun.

- Benim sustuğumu mu görüyorsun?

- Evet.

- Sen devam etmeyi neden denememiyorsun?

- Nasıl yani?

- Yani bir şey yarıda kalınca, neden yarıda bırakanı bekliyorsun, gerisini sen getirsene.

- Ama ben hikayeyi bilmiyorum ki!

- Ben de bilmiyorum.

- Nasıl yani ya?

- Bilmiyorum işte.

- E nasıl anlatıyorsun peki?

- Anlatmıyorum ki.

- Ya ne diyorsun sen? Off… lütfen biraz daha açık olur musun?

- İstediğin bir şey varsa, bunu sen gerçekleştir. Yoksa, bırak öyle, zaten bıraktığında gerçekleşmez. Bıraktığın şeye biri şahit olmuşsa, bırak o gerçekleştirsin. Zira o şahitlikle sana eşlik ediyor ve senin yaşadığın o hikayeyi o da yaşayıp biliyor.

- Gerisini bilmiyor ama.

- Ben de bilmiyorum dedim ya.

- Bilmeden nasıl anlatıyorsun peki.

Bir elmanın peşindeydi adam. Aslında elmanın değil, kokusunun. Rüzgarında peşindeydi adam; aslında onun da değil, taşıdığı kokunun. Kokuyu yakaladı. Ellerine aldı.

…

…

…

…

- Sonra ?

- Sonrası yok artık. Gerisi sende… koku elinde adamın. Sen ne istersen adam onu yapacak.

- Ama ben bilmem ki hikaye anlatmayı.

- Anlatmayı bilmediğin şeyi dinlemeyeceksin. Zira dinlerken kendine anlatmıyormusun her dinlediğin cümleyi. Kendine anlatmıyorsan ne diye dinliyorsun. Anlatmayı beceremediğin hikayeyi, önce dinlemeyi öğreneceksin. Dinlemeyi öğrendin mi?

- Evet.

- O halde birazcık da dinlediğini düşün ve anlatmaya başla. “ koku adamın elinde.” …………

- Koku bir adamın elinde nasıl olur ki?

- Haklısın, elle tutamadığı bir şeyi insan nasıl hisseder dimi?

- Evettttt!

- O halde sevgi, hüzün, kızgınlık, elektrik… bunlar yok dimi.

- Ya öyle demek istemedim ki.

- Demek istediğini söyle, demek istediğini önce düşün.

- Düşünüyorum.

- Düşünseydin, doğru olanı derdin. Ve derdin ki o adam elinde kokuyla diyar diyar dolaşmış. Hep korku içinde sımsıkı eli, ya birazcık kokusu havaya karışırsa elmanın. Ya birazcık içime çekersem kokuyu ve içimden çıkarsa diğer havayla karışıp. Ya bi gören olursa o kokuyu, ya bi gören olup bi kerecik bende koklasam derse….

- Ya sen ne kadar güzel anlatıyorsun.

- Anlatmıyorum ki.

- Anlatmıyorsun da ne yapıyorsun?

- Yaşıyorum. Peki sen?

- Bende İzliyorum sanırım.

- Gitmeliyim…

- Nereye? Daha bitmedi ki!

- Gitmeliyim. Bitmediği konusunda haklısın. Sonraki gelişimde bitmiş olarak senden dinlemek isterim. Hoş kal.

- Lütfen!

- Sen de lütfen.

Bir elmanın peşindeydi adam. Elmanın değil, kokusunun. Kokuyu rüzgar çaldı. Bir rüzgarın peşine düştü, rüzgarın değil, elindeki kokusunundu. Kokuyu avuçladı. Avuçladığını korudu. Koruduğunu kıskandı. Kıskandığını paylaşamadı. Paylaşamadığını yaşayamadı. Yaşayamadığını anlayamadı. Anlayamadığını farkedemedi.

Tüm bu zincirlemenin tek sebebi O’ydu.

- O nedir?

- Hoşça kal…

fotoğraf

alıntı…

yalnız çivi…
bi anlık bir şey
bi bakıyorsun çivi işte
nesi var ki
diğer yandan neleri eskitti acaba
nelere tanıklık etti
hangi karıncanın soluk yeriydi ya da?
çivi işte..

bir yandan da hayat işte
bir çivinin ömrü kadar yaşantımız
gördüklerimiz bildiklerimiz oraya asılı
kimisi ceketini asmış
kimisinin eline batmış kanatmış

bu biraz yukarıdaydı, ağırbaşlı olmalı ne dersin?