• izmir’e gideceğim. biletim hazır. hiç görmediğim bu şehri bi gezeyim bakalım. ayrıca tanışmam gereken mühim bir insan var. heyecanlıyım, evet! :)
• fotoğraf sitesi oluşturacağım. yazın bu işten para kazanacaksam mutlaka bi site lazım. kafamda hazır, icraat lazım.
• kapı, balkon ne varsa açılacak evde. şöyle akşamları odamda keyifle nargilemi, çayımı içeyim. ders çalışayım. internete zaten giriyoruz, Allah’ın emri.
• finali zaten yazdım ilk başta. ders çalışmam lazım bu önümüzdeki iki hafta.
• finallerden sonra IMDB denen zımbırtının top 250′si bitirilecek. hepsini bu ay içinde bitiremem. hadi iyisin yunus, 10 tane izle bu ay! :)

aklıma bu kadar geldi. valla iyi yani bu kadar çıkarabildiysem helal olsun bana. şimdi bunları yerine getirebilirsem, afferin bana! temmuz 1′in ilk saatlerinde eğer bunları yapabilmiş olarak buraya gelirsem, kendimi bir tekle ödüllendireceğim. yanınada bi haydari yaptık mı oldu bitti işte, mis. hadi bana müsade, çok çabuk gelme temmuz. helede ben izmir’deyken!

1. 2 tane dersten yaz okuluna kaldım. sırf bu yüzden bir çok hayalimden oldum. benim için güzel bir deneyim oldu.
2. istanbul ve hatay olmak üzere iki şehir gezdim.
3. uzunca zamandır görüşmediğim bir kaç arkadaşımla rastlaştım. ilk okul hocamı gördüm.
4. ilk defa alkol aldım. sarhoşluğu öğrendim.
5. saçımı uzatmayı denedim. baya uzadı ama dayanamayıp kestirdim. sıkıntılı işmiş vesselam.
6. fotoğraf makinesi aldım. hayatımın dönüm noktası değil henüz ama olmaya aday. kendi dünyamı keşfe başladım…
7. sevgilimle 1000. günümüzü doldurduk. alıştım O’na. hayatımın olmazsa olmazı…
8. ilk defa kek yaptım. güzelde oldu hani :)

az önce fikir atölyesinde 2010 için 3 tane soruya verdiğim cevapları gördüm. 2 tanesi bizimle ilgili. onlar aşağıda. ayrıca bu sene içinde yazdım. hadi bakalım :)

sorular,

1. 2009 deyince ne hatırlıyorsun?
2. Aynı soruyu, mutlu bir insan olarak, bir yıl sonra bugün nasıl cevaplamayı isterdin?

2009 yılı cevaplarım,

1. 2009 benim için ilkler yılı. work and travel programına katıldım. ilk defa yurtdışı deneyimi tattım. ilk defa uçağa bindim. ilk defa yabancı bir insanla diyalog kurmaya çalıştım. ilk defa kendi paramı bu kadar çok kazanıp, onları afiyetle yedim. bunun yanında üniversite ortamının tadına ucundan baktım. geri kalan zamanlarımda her zaman ki gibi çok durgundum ve dingin bir hayatım vardı. beklemeyi iyice öğrendim ve hayatımda bir yer edindi. bunun yanında beklerken yaşamayı, yaşarken hareketsiz kalmayı öğrendim. blog yazdım ve bundan zevk aldım. sevdiğim kişilerin bana zarar verdiğini anladım. onları mümkün olduğunca hayatımdan uzaklaştırdım. sağlığım iyiydi şükür. ailem yine benimle beraber ve onları hala çok seviyorum. herşeyden önce aile gelir demeyi öğrendim bu yıl…
2. yurtdışı deneyimim kusursuz geçti. herkes beni el üstünde tuttu ve verdiğim herşeyin karşılığını anında aldım. sevdiğim ve değer verdiğim insanlarda beni yalnız bırakmadılar. sürekli anlayış çerçevesindeydi diyaloglarımız. birlikte onlarla harika vakit geçirdim. umarım 2010 yılıda onlarla ve yine aynı güzellikte geçer. aşk’ın doyumsuzluğunu 2009 yılında da tattım ve halen beraber olduğum bir sevgilim var. o da beni deliler gibi seviyor. ailemin sağlık durumu gayet güzel ve şükür kimseye muhtaç değiliz. ülkemde açlık artık yok ve hırsızlık vakaalarıda yok denecek kadar azaldı.

2010 yılı cevaplarım,

1. 2010, 2009 kadar heyecanlı ve deneyimlerle dolu bir yıl olmasada olgunlaşıp daha sağlıklı karar alabildiğim bir yıl oldu. gözle görülür elle tutulur en önemli şey fotoğrafçılığa başlamam. şu anda başlangıç düzeyindeyim ve alacak uzun yolum var diye düşünüyorum. hepsinden önemlisi bana heyecan veren, sınırlarımın bu olmadığını bana hatırlatan bir aktivite, bir hobi. yok yok daha fazlası :) sonracıma yaz okulu diğer büyük olayım. iyi dersler çıkardım. şimdi daha akıllı ve usluyum. komşum dediğim ilk okuldan eski bir arkadaşımla buluştuk uzun zaman sonra. önemli birisi oldu kısa zamanda benim için.
2. 2011 yılında büyük projeler bitirdim aga. en son yaptığım işten iyi para kaldırdım. okumama gerek yok. zaten gıda mühendisliği bana göre değildi. en  kısa zamanda kendi işimi açmayı planlıyorum. 2012 yılının ilk çeyreğinde hedeflerime kavuşmuş olurum gibime geliyor. evde herkesin keyfi yerinde, 2000. günümüze az kalmış sevdiceğimnen, etrafımda beni seven bir kaç tane insan var. yeter. keyfim yerinde… ;)

şimdiden herkese mutlu yıllar. umarım 2011 sizin için en kötü ihtimalle 2010′dan daha verimli ve huzurlu geçer. bol şanslar!

Ilk aklima gelen sey benim icin cok ozel olan insanlara boyle bir surpri hazirlamak oldu. Simdiki yasadiklarimizdan guzel bir yazi, kucuk bir fotograf ve temenni… Bu isi kesinlikle yapacagim. Hem kendime, hemde bir kac kisiye. Harika olacak! :)

Gorusuruz ben derse doneyim. Bahsettigim site: http://www.futureme.org/

5 günden bu yana yazmıyormuşum şimdi baktımda. uzun zamandan beri hayatımda yazmaya değer bir şey bulamıyorum sanırım. bugün yazdığım yazıya sığdıracaklarım paylaşmaya değer mi değmez mi onuda bilmiyorum ama en azından 3 – 5 satır karalayıp, ileriye şu cuma gecesi için bir şeyler bırakılmalı diye düşünüyorum.

neden cuma? çünkü kendimi alkol komasına sokmayı becerebildğim gündü 23 Ekim gecesi. bilerek, isteyerek, bilinçli bir şekilde yaptım bunu. kesinlikle ayık bir kafayla söylüyorum bunu;

sakın ama sakın kendinizi kaybedecek kadar içmeyin. içiyorken size çok keyifli geliyordur eminim ama bir gün sonrası, içtikten sonrası berbat bir şey. içmesini bilmiyorsan içmeyeceksen sözü vardır ya aynen öyle. içmesini bilmiyorsan içmeyeceksin! ben içmesini bilmiyormuşumki içtiklerimi bir yarım saat sonra dışarıya çıkardım :D ortalığı berbat ettim, kendimi kaybettim, kurduğum her cümlenin sonuna küfür ekledim… uyandığımda ise herşey berbattı. üstüm başım pis, midem berbat. o gün anladım abi, bir kaç saat kafam iyi olacak diye midenin, kafanın içine etmeye gerek yok. bana iyi bir ders oldu, içmem bundan gari!

bilinç altımdakilerin bir kısmını dışarıya çıkardım, o konuda rahatladım. içen insanlar hep bir şeyler sayıklarlar diye görüyoruz, duyuyoruz bende öyle oldum mu acaba diye düşünürken sayıklamışım :) bilinç altımda’da olması gereken kişi varmış. kendimden emin oldum diyebilirim. rahatladım vallahülazim…

uyandıktan sonra gece hakkında konuşurken baya güldük :D gerçi onlar dalga geçtiler ben dinledim :D şimdi onları yazıp elbette kafanıza “olm bu blogun sahibinde iş yokmuş. içince bak … dağıtıyormuş!” tarzında bir düşünce sokmak elbette istemem. o yüzden gelin o berbat geceyi hiç olmamış sayalım, hayatımıza öyle devam edelim. ha, olmaz mı? bundan sonra no woman, no cry değil tabiki;

no alcohol, no cry!

//////////close-edit

merhaba,

22 aldığım kimya2 vizesinden sonra böyle bir anket yapma gereği duydum. katılımlarınızı bekliyorum :)

iki vize bir final sistemi var gaziantep üniversitesinde. benim kimyadan ilk vizem “22″, sınıfın ortalaması 40 gibi. ortalama için iki vizenin %30′u, finalin ise %40′ı baz alınıyor. yani kurtarma şansım var ama 70in altına düşmemem gerekiyor gibi. çünkü ortalaman 50nin altında kalırsa direk kalıyorsun!

şimdi ki anketimin sorusu geliyor. lütfen beni nasıl tanıdıysanız öyle cevap verin! hırslandırmak için kalabileceğimi söyleyebilirsiniz, ama geçersem size güzel sürprizlerim olabilir sizi eğlendirecek :p

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

ben uzun zamandır, hatta hatta ben ömrüm boyunca böyle bir sınav notu almadım. aslında 22 oldum olsa sevdiğim güzel bir rakamdır. sevdiceğimin doğum günüdür, galatasaray’lı ümit davalanın forma numarasıdır… gelin görün ki 100 üzerinden yapılan bir sınavdan bu notu olunca insanın içine öyle bir oturuyor, öyle bir koyuyor ki sormayın ama sormayın gitsin!

ben bu kadar kötü beklemiyordum. yani 40 gibi gelir diyordum ama, 22 görünce şok oldum. yaklaşık 50 kişilik sınıfta sondan 4. olmuşum. yani bu işte bir terslik var. her soru 4 puan ve 25 soru var. 4 yanlış bir puan götürüyor… 2 ya da 3 tane boşum vardı. toplamda emin olduğum 8 tane kadar soru vardı. onlar doğru çıksa 32 yapar, 15 tane yanlış olsa bile 4 puan çıkar ve 28 alırım! ama yok abi demek ki ben 8 tane bile doğru yapamamışım! tüüüü yazıklar olsun bana! bundan sonraki sınavlardan 70′in altına düşen top olsun, erkek olmasın, nonoş olsun… aklınıza ne geliyorsa ondan olsun! :D

ben ilk sınavlar iyi olsun diye çabalıyorum, bi bakmışım ki gene aynı; hatta daha kötü :/

sistemi oturtmalı ve daha yüksek notlar almalıyım. bu gidişin sonu hiiiiç iyi değil. bu nottan sonra bu dersten harf basacak, yaz okuluna kalsaydım ödeyeceğim 400 lira parayı da bir güzel harcıyacağım! bu da bu günün sözü, geleceğin teminatı olsun! ben gittim aha da…

çooook uzun zaman olmadı belki ama,  ben özledim yazmayı. yazmayı bıraktığımdan beri nette tek adam akıllı birşey yapmadım. arada photoshop ile çizdik birşeyler, arada friendfeed zımbırtısına takıldım, haa facebook’u açtım ama sarmadı be blogcuk :) özledim seni özledim! bu arada baştan söyleyim güzel şeyler yazmak için geldim. hayatın taktığı çelmeler canıma yetti nan! bende tutcam bi tarafından bundan sonra hayatın… ne olursa olsun!

çok fazla şey yazmayacağım şimdi. ilk dönem bitti okulda. en son utanç tablom diye bir konumda notlarımdan bahsetmiştim. evet geçtim… geçtim derken mükemmel değil, çoook çok iyi de değil ama geçtik işte. en azınadn F yok yahu :) calculus kötü geldi! yahu ben bu kadar kötü beklemiyordum kiiii :( son sınavım çok iyiydi, en azından B li birşey gelir diyorduk ki adam DC vermiş! olacak iş değil… kimya da son sınavda düştü yahu :(

neyseee… 2. dönem 2.3′e çekiyoruz ortalamayı artık yapacak birşey kalmadı. ders manyağı olmayacak olsam da 2. dönem çalışacağıma dair söz verdim. olacak! olmalı! bu defa yapmalıyım… bildiğim birşey var ama, moralimi yüksek tutabilir, takılmazsam saçma salak yerlerde, eminim 2.6 üzerinde bitiririm 2. dönemi ve 2.3 olurum.

hadi bana gaz ver blogum. kendi kendine yorum yap, pohpohla nan beni! :)

bu arada fotoğraf içimden geldi. smile diye arattım flickr’cımda bunu beğendim paylaştım sizlerle. fotoğrafın sahibi bu abimiz olup, ticari bir amaç için kullanmamakta olduğumu belirtmek isterim. yanlış anlaşılma olmasın :)

`bir kisi, bir blogu neden takip eder?`

bu soruyu kendime sordugumda benim cevaplarim soyle:

yazdigi yazilarda kendimi buluyorumdur
bana birseyler kattigina inaniyorumdur
arastirmam gereken bir konuyu isliyordur
tanidiktir, abi bi baksana demistir

velhasil her kesimden insanlar, birbirlerinin yazilarina soyle bir bakarlar. derler ki, `haaa bak su su blogun yazdiklari baya saglam, sanki beni anlatiyor vs.` ondan sonrada duzenli olarak takibe alinir.

simdi kendime sordugum baska bir soruda ise: `hocam benim blogu neden takip eden yok?` cevabimi zor degil gibi sanki;

insanlari buraya cekecek yazilar yazmiyorum
surekli dusuncelerimi yaziyorum -genelde karamsar geliyor-
cok nadir bir sekilde tecrubelerimi somut bir sekilde paylasiyorum
genelde sacmaliyorum
…

cok uzatilir ya neyse. asil soylemek istedigim sudur: ben blogumda insanlari buraya cekecek birsey yazmiyorum. zaten benim en bastan beri insanlari buraya cekmek gibi bir amacim yoktu. yalnizca kendim icin yapiyordum. ancak son bir kac gundur insanlar dusuncelerime karsilik versinler, birseyler soylesinler istiyorum sanirim. ve aldigim son karara gore arada photoshop ile ilgili bir kac birsey paylasacagim. profesyonel anlamda zaten bilgim yok. ancak hemen her kesimden insanin bilmesi gerekenleri paylasacagim. umarim lafta kalmaz… beni bekleyin anacim :)

sonunun ne olacağını hep beraber ilerleyen günlerde hep beraber göreceğiz. artık sadece yazıyoruz, konuşmuyoruz! konumuz ne olursa olsun sadece yazacağız. keşke bir makinamız olsa da kafamızdakilerinin hepsini bir bir kelimelere dökebilsek. nerde? var mı öyle bir alet?…             

1. sınıf olmak çok zor. çalışmayana zor. hele de 1 sene hazırlık adı altında tüm sene ingilizce eğitim verdiğini sanan bir kurumda öğrenim gördüyseniz. oysa onlarda biliyor, hepimiz bildiklerimizi unutuyoruz. ingilizce öğrettiklerini sanıyorlar ama bilmiyorlarlar ki biz hiç derslerimize çalışmıyoruz! hiç umrumuzda bile değil onların ingilizcesi… sınıfı nasıl geçiyoruz? finale kadar ortalamanın az altındayız, finale 2 hafta kalada oturup çalışıyoruz. adı çalışıyoruz yine, çalışıyoruz dediysek günde 10 saat ders çalışma gelmesin aklınıza! neden mi çalışıyoruz? e o kadar harç parası veriyoruz, onu bırak bunun anaya haber anlatması var, babaya haber anlatması var; hadi onlara anlattık diyelim, geri kalan kuru kalabalığın eee efendim niye böyle oldu yahu? hani mühendiz olucuydu sizin oğluuuuz! ilk sınıftan mı yaz okuluna kalmış! yok kele! senin oğlan hani eyiydi haci hanım…

:) birşeyler yapmaya çalışıyorsak sırf ailmize laf gelmesin, onların bunları duyup canı sıkılmasın diye. ne kadar hayırlı bir evladım be. sene sonunda görürüm ben seni; sırala bakalım buraya boş cümlelerini…

bir sonraki derssiz günde buluşmak üzere…

dipnot: yazdığım yazımı hedeflediklerim kategorisi altında yayınlamam ayrı bir konu. ilerde buna üzüleceğim, ne acı…

kendimi nasil anlatirim hic bilmiyorum. ama 2 gunden beri oylesine degisik bir duygu var ki icimde, bu ilk defa basima geliyor. hic boyle hissetmemistim dogrusu. guzel bir his bu, guzel.

2 gunden beri belkide yapmadigimdandir, ugrasmadigimdandir. gecen 2 haftadir arada sirada ugrasiyordum, bakiniyordum arada sirada, bizzat yerinde ziyaret ediyor; guzelce calisiyordum. ama 2 gundur yeterli buldugumdan olsa gerek, ya da hep ayni seyler oldugundan ustunde durmadim. hatta hic mi hic bakmadim! ilk defa oluyor…

ama yarin aksamdan itibaren degistiriyoruz kendimizi. cunku yeni bir donem, yeni bir baslangic 2 haftalik. o yuzden bu onumuzdeki iki haftanin en rahat gecesi, yazmadan olmaz dedim…

evet acikliyorum. 2 gundur ders calismiyorum! hic hemde :) yarin da ilk vizem var: calculus! bakalim ne olacak? olacak olan olur… yarin biraz tekrar ve sonra 2 haftalik sIkI donem, hadi hayirlisi… bol sanslar bana :)