hata diyorum evet cunku kendimden fedakarlik etmistim. bu isin hesabinin yapilmadigini bana ogretmisti kalbim. yanlismis. megerse hesabini tutmak, yuzune bir bir savurmak gerekiyormus. yapamamistim. halen yapamadim. yapmayacagim. sustum ve konusmuyorum.

yaziyorum cunku beni anlayacak kimse olmayacak. bunu anlatacagim ve beni anlamasini bekleyecegim birisi yok. hic olmadida. hep kendimi avuttum avuttum durdum. bundan sonrada boyle olacak. ama ben daha guclu olacagim. ne bu olan, nede bundan sonraki olasi her kotu durum beni benden edemeyecek.

ogrendim. iyi olmak asla yetmez. ayni durum icerisindeki iki farkli insanin her ikisinede ayni teselliyi ver -ya da davran- birisi senin inanilmaz mukemmel birisi oldugunu dusunurken, digeride bir okadar igrenc oldugunu dusunebilir. halbuki ikisinede ayni muameleyi gosterdin. ikisine karsida niyetin ayniydi. birisi anladi, birisi anlayamadi… suclu sen degilsin. uzmesine izin verme seni yanlis anlayani.

peki sen? sen aynisin degil mi? -yazar kendisine soruyor-

ben ayniyim. neden farkli olayim? ben kotu dusunmedim. ben yanlis dusundugumu yapmadim. ben iyi niyetliydim. yanlis zaman icinde soylenmis ya da yapilmis olmasi beni alakadar edecek bir durum mu? karsinmdaki insan beni taniyor ve biliyorsa burada ortaya cikabilecek tum yanlis onundur. hala buna inaniyorum. yani degismedim. bundan sonrada boyle olacak.

nasil bana olan kotulukleri cabuk unutuyorsam, yaptiklarimida cok fazla aklimda tutamiyorum. ama duygular var ya, onlar mazisini unutamiyor iste. karsindaki insanla olasi her problemle karsilastiginda daha once yasananlari unutuyorsun, akilna gelmiyor evet ama hisler oyle degil. hisler mazisini unutmuyor. karsindaki insanin seni hic anlamadigini hissedebiliyorsun iste. sevmesi ya da iyi olmasi yetmiyor tam bu noktada.

fedakarlik noktasina geldigimizde ikimizde adim atamiyoruz. insan kendi yaptiklarini hep hep soylememeli. fedakarlik yapacaksak bir yapip bir durmak icin mi yapiyoruz? boylesi kandirmacaya girmez mi? fedakarlik edeceksen hep edeceksin. sen edeceksin edeceksin ama ayni olayin ayni kisi tarafindan hep hep tekrarlanmasi zoruna gitmez mi? cok gider! oyle ki yasamayan bir insanin anlayamayacagi cinsten hani.

zoruma gidiyor. anlatamiyorum. icimde bir seyler hayata gozlerini yumuyor. donduremiyorum…

bu benim kbrmbl domaini altinda ki son yazim. baska bir yerde neden olmasin? elbette olacaktir. ama burada ki isimiz su anda bitti gibi gorunuyor. simdiye kadar edindigimiz -yalan da olsa- deneyimleri ve hisleri paylasacak, elveda deyip cikip gidecegim.

insanlar ile ilgili ogrendigim birkac sey var, baslicalarina uzatmadan deginelim:

• insan elinde olmayani her zaman ister, ac gozludur!
• insan yetinmeyi bilmez, hep fazlasini, hep fazlasi, en fazlasi olsun der!
• insana cok fazla deger vermeye gelmez, ya yanlis anlasilirsin, ya da aldatilir!
• insan bencildir, kendinden baskasini dusunmez!
• insan kurnazdir, karsisindakinin her zaman bir acigini arar; buldugunda yapicaklarindan korkun!
• insan iyilik etmekte ister, ama amac nedir? insanlik mi? acima duygusu mu? kendini tatmin etmek istemesi mi? bunu yasayan bilir. amac hep farkli farklidir…
• insan guzel duygular besler, tek istedigi bir baska insanla beraber olmaktir. karsisindaki icin bu dusuk bir ihtimalse, digerinin hali esas o zaman acinasidir.
• insan bazen cekip gitmeyi bilmelidir, yaninda goturecegi tek sey kalemi ve defteri olmalidir! arkasina baktiginda nerden geldigini hatirlatacak tek sey vardir, yazdiklari…
• insan yalan soyler, bir diger insan da inanir. insan hem aldanir, hem aldatir. aldanmaya musait iseniz hayattan alacak daha cok dersiniz var demektir. aldatan olansaniz, sizin gibiler yuzunden nice insan hayatlari alt ust oldu. ama sizde insandiniz degil mi!
• insan sadece insan olmalidir. kendi gibi, neyse o! fazla ya da eksik olmamalidir.
• insan kucuk yastan baslayarak kendi kararlarini kendi vermelidir. ne anasi, ne babasi kimse ona karismamalidir. her kim karsisindaki onun hayatina mudahele etmek istiyorsa, yanlis yapiyordur. bir kalbin icinde ki dunyayi, kalbin icinde olan anlar. kalbinizi her onunuze gelene acmayin. dunyaniz kuculur, yasayacak yer bulamazsiniz!
• insan sevmeyi ve sevilmeyi hak eden en ustun varliktir. sevginizi hak etmeyen insanlara inat yeniden dogmalisiniz. kendinize vereceginiz sans sonsuz olmalidir. bir dusunun: bunlarin hepsi sizi hayata hazirlar. nerde nasil durmaniz gerektigini ogrenir, kime nasil davranilmasi gerektigini anlarsiniz. hayatta ki en buyuk tecrubeler insanlardan yasanarak alinir. okudugunuz kitaplar, dinlediginiz konferanslar size bunlari vermez. kimse icinizde nasilsiniz bilemez, insanlara bu sansi veriniz…
• insan bazen benim gibi bos konusur. diger insanlarin pekte umrunda degildir soylenenler/yazilanlar. ben hepinizden daha insan oldugumu, hepinize yasayarak gosterecegim. sizler insan oldugunuzdan habersiz, insan adini kirletedurun; elbet sizinde caninizi baska bir insan yakacaktir. her girdiginiz kapida, karsinizda ki her neyse mutlaka bir boslugunuzu fark edecektir. ancak siz onlara bu sansi vermiyorsaniz, kusura bakmayin insan olmanizin bir anlami yok! bence ne oldugunuzunda…
• insan bazi zamanlar duymak istedigini duyamayabilir. bir ses arar boyle durumlarda. `istedigimi soylemeyin, ama ne olur konusun!` diye bagirir ama, kendi sesini bile duyamaz. duymak istediklerinizi icinizde saklayin. insanlar bunun hos birsey olmadigini dusunurler. oyle olmadigini dusunenlerinde, verecegi teselliden hayir gelmez.
• insan bazi zamanlarda karamasar olur. tek derdi kafasinda ki o seydir, her neyse. insani karamsarliga surukleyen sey, yanlis zamanda attigi yanlis adimlardir. karamsarliktan kurtulmanin yolunu ise, bunun ustunden geldikten sonra bulacagim. ancak bildigim birsey varsa, tek birsey icin gemilerin yakilmayacagidir. karamsarligim hayattan yana olsada, her insan yeni bir hayat, her hayat yeni bir insan. hayatini insanlar uzerinde arayan ben, yeni bir hayat yolculuguna cikiyorum. ilk yolculuk kendi kalbime, bakalim benim dunyamda neler var…

asla yanlis yapmaktan, yanlis anlasilmaktan korkmayin. benim en buyuk sanssizligim, benim gibi olduguna inandiklarimi en bastan kaybetmemdi. bunlar ilk kayiplar olsa da, son olmayacaklar. herseye inat yolumuz degismiste olsa, yoldan cikmadan yola devam etmeliyiz. her insan kendine yakistirdigi neyse onu yapsin. ben bundan boyle boyleyim.

*buraya artik yazmama kararini kendim aldim. burda bir hikaye bitti. artik hikayeler yok, gercekler var. insanlarin aci gercekleri!

elveda…